Het vreselijke dat Geert Post overkwam

Het zou Geert Post zijn verdere leven blijven achtervolgen. Dat ene ogenblik, die paar tellen die vader en zoon voor altijd zouden scheiden. Dat ene vreselijke ogenblik waarin Jacob in de zee werd genomen en Geert niets anders kon doen dan schreeuwen en machteloos toekijken. Dat afgrijselijke beeld zou Geert nooit meer vergeten. Het gebeurde op 28 mei 1902. Geert was aan het vissen met de UK 54, geholpen door zijn zoon Jacob en schippersknecht Riekelt de Vries. Het binnenhalen van de kor is altijd een lastige klus, de onhandelbare boom en netten op een schommelend schip geven soms gevaarlijke momenten en dat was ook nu het geval. Geert was in het water gevallen als Riekelt hem niet had vastgegrepen. Maar voor Jacob was het te laat. De jongen schoot tussen de wanhopig grijpende handen van Geert en Riekelt door en verdween voor altijd in de schoot van de zee. De thuisreis moet verschrikkelijk zijn geweest. Schreeuwend naar de dichte grauwe hemel, huilend van ellende, verslagen en kapot kwamen ze terug in Nieuwediep. Met lood in de schoenen hebben ze het moeilijke bericht moeten vertellen in het kleine huisje in de Vischstraat. Enkele dagen later hebben Geert en Riekelt samen aangifte gedaan van het overlijden van Jacob door verdrinking in de Noordzee. In het Vliegend Blaadje van 4 juni plaatst Geert nog een advertentie waarin hij een beloning van 10 gulden belooft aan degene die het lijk van het jongetje weet te vinden. Herkenbaar aan de blauwe trui met twee zilveren knoopjes op de borst. Het gezin heeft nog in de Vijzelstraat gewoond en is enkele jaren daarna verhuisd naar Velsen.